The Canterbury Tales is een van de belangrijkste werken uit de middeleeuwse Engelse literatuur, geschreven aan het einde van de 14e eeuw door Geoffrey Chaucer. Het werk geldt als een mijlpaal omdat het niet in het Latijn of Frans werd geschreven, de toenmalige literaire talen, maar in het Middelengels, waardoor het een grote rol speelde in de ontwikkeling van het Engels als volwaardige cultuurtaal.

Het boek is opgevat als een raamvertelling. Een groep pelgrims reist van Londen naar het heiligdom van Canterbury Cathedral om het graf van Thomas Becket te bezoeken. Om de reis aangenamer te maken stelt de waard van hun herberg een verhalenwedstrijd voor: elke pelgrim moet verhalen vertellen tijdens de heen- en terugreis. 

Wat The Canterbury Tales bijzonder maakt, is de brede waaier aan personages. Ridders, geestelijken, kooplieden, ambachtslieden en boeren trekken samen op, en elk verhaal weerspiegelt hun sociale positie, waarden en zwaktes. Chaucer schetst daarbij een levendig en vaak ironisch portret van de laatmiddeleeuwse samenleving. Hij spaart noch de kerk noch de aristocratie en gebruikt humor, satire en scherpe observatie om hypocrisie en menselijke tekortkomingen bloot te leggen.

De verhalen verschillen sterk in toon en genre: van ridderromans en moralistische vertellingen tot komische en soms ronduit ondeugende anekdotes. Deze variatie toont Chaucers literaire virtuositeit en zijn vermogen om verschillende stemmen geloofwaardig weer te geven. Bovendien verweeft hij realisme met symboliek, waardoor het werk zowel toegankelijk als gelaagd blijft.

Vandaag wordt The Canterbury Tales beschouwd als een fundament van de Engelse canon. Het werk beïnvloedde niet alleen latere schrijvers, maar veranderde ook hoe literatuur het dagelijkse leven kon weerspiegelen. Door gewone mensen centraal te stellen met hun verlangens, conflicten en humor, bracht Chaucer een nieuwe menselijkheid in de Europese verteltraditie.