James Webb (1825–1895)) was een Engelse schilder uit de Victoriaanse periode, gespecialiseerd in landschappen, riviergezichten en maritieme onderwerpen. Hij kwam uit een artistieke familie (ook zijn broer en vader waren actief als schilders) en werd voornamelijk geassocieerd met de Londense kunstwereld, waar hij regelmatig tentoonstelde bij de Royal Academy en de British Institution.

Webb’s oeuvre wordt gekenmerkt door een verfijnde observatie van atmosfeer en licht, vooral in scènes met water: kustlijnen, havens, rivieren en getijdenlandschappen. Zijn palet bestaat vaak uit zachte, natuurlijke kleurtonen die de overgang tussen lucht, wolken en water harmonisch laten verlopen. Naast realistische topografische elementen zette Webb ook in op romantische evocatie: uitgestrekte wolkenpartijen, weerspiegelingen in het water en zorgvuldig geplaatste menselijke figuren of schepen versterken het gevoel van schaal en rust.

Stilistisch staat Webb in de traditie van de 19e-eeuwse Britse landschapsschilderkunst, waarin elementen van het romantische en het naturalistische elkaar raken. Zijn schilderijen tonen een hechte compositie, helder perspectief en een subtiel gebruik van lichtaccenten. Als marineschilder wist hij bovendien een evenwicht te vinden tussen topografische herkenning en een meer poëtische verbeelding, waardoor zijn werk zowel documentair als sfeervol leest.

Tijdens zijn leven werd Webb goed ontvangen bij verzamelaars, vooral in Groot-Brittannië maar ook in de Verenigde Staten en Frankrijk, waar de belangstelling voor Britse landschappen en marines terdege aanwezig was. Na zijn dood bleef zijn naam vooral circuleren in verzamelkringen van 19e-eeuwse Britse schilderkunst. Tegenwoordig wordt Webb gezien als een representatieve figuur van de Victoriaanse landschaps- en marinetraditie, gewaardeerd om zijn technische controle, atmosferische verfijning en gevoel voor rust en ruimtelijkheid.